8.6.10

Χαρμάνης - Μαρκος Βαμβακάρης



Άντε και η μέρα που θα πίνουμε απ' το πρωί ναργιλέδες δεν είναι μακρυά.

1 σχόλιο:

Κασσάνδρα είπε...

...
Και ήμασταν σε μια παραλία,
πρόσωπα ίδια,
αστέρια.
Φυσούσε λίγο
ίσα να διαλύεται το ντουμάνι
ν' αλλάζει η μυρωδιά.

κι άκουγα το κύμα
μαζί με τις φυσαλίδες
κι αναστέναζα,
τον καημό του χαρμανιού.

Σε κάθε κύκλο του καπνού,
άλλαζα εικόνα,
σε κάθε πενιά,
καινούριο έλεγα αμανέ.

αι αι αι αι με καημό
να μην με ξυπνούσε ποτέ το ξυπνητήρι!